„Sarkopenia (łac. sarcopaenia) – zespół objawów dotyczących mięśni szkieletowych polegający na utracie masy mięśniowej, obniżaniu się funkcji mięśni i związanym z tym pogorszeniem sprawności fizycznej.”
Tak podaje Wikipedia.
Co tak naprawdę oznacza dla nas? Tekst zaczerpnięty z Wikipedii jest dość ogólny i wymagający doprecyzowania. Sarkopenia to choroba wieku starczego, ale nie tylko. U osób już po 30 roku życia, po różnego rodzaju chorobach, stanach zapalnych i z umiarkowanym wysiłkiem fizycznym następuje degeneracja tkanki mięśniowej. Pogarsza się jakość naszych mięśni, a co za tym idzie jakość naszej zdolności do wykonywania wysiłku fizycznego. Zapewne już myślicie, że staram się wmówić Wam jakąś chorobę. Wszyscy słyszeli o osteoporozie. W jej przypadku nic nie muszę tłumaczyć. Sarkopenia to podobny objaw dotyczący jednak naszych mięśni.

  • Jak możesz się dowiedzieć czy nie jesteś zagrożony sarkopenią?
  • Czy istnieją badania na stwierdzenie tej choroby?
  • Co możesz zrobić, aby nie dopuścić do sarkopenii?

Sarkopenia to nie wyrok śmierci, ale zapewne spotkaliście się z jej efektem.

Po lewej przekrój mięśni uda bez sarkopenii, po prawej zagrożone sarkopenią

Etapy sarkopenii

I. presarkopenia — izolowane zmniejszenie masy mięśni szkieletowych;
II. sarkopenia właściwa — utrata masy mięśniowej w połączeniu z osłabieniem mięśni lub spadkiem sprawności fizycznej;
III. ciężka postać sarkopenii — u chorego występują 3 składowe: spadek masy i siły mięśniowej oraz obniżenie sprawności ruchowej.

Rozpoznawanie

Rozpoznanie sarkopenii wymaga obiektywnego potwierdzenia obniżenia wskaźników masy mięśniowej i siły mięśni lub sprawności fizycznej.

  • Badanie masy mięśniowej metodą absorpcjometrii dwóch wiązek promieni rentgenowskich o różnych energiach (DEXA)
  • Badanie metodą bioimpedancji elektrycznej (BIA).
  • Ocena siły mięśniowej – dynamometr do oceny siły uścisku ręki. Ocena sprawności fizycznej – np. test „wstań i idź na czas” (timed get-up-and-go, TGUG).

Powstało sporo prac naukowych, których tu nie będę przytaczał na temat skuteczności metod pomiaru stopnia sarkopenii. Wynika z nich, że obecnie jedyną nieinwazyjną i bardzo dokładną metodą jest metoda bioimpedancji elektrycznej (BIA).

Profilaktyka i leczenie

Jedyna udokumentowana i skuteczna terapia zespołu sarkopenicznego to trening oporowy, a leczenie farmakologiczne (np. testosteron, DHEA, hormon wzrostu, miostatyna) ma znaczenie niejednoznaczne lub wątpliwe.

Przykładowy wynik SMI dla kobiety rasy białej

Index sarkopenii czyli stopień degeneracji naszych mięśni jest określany liczbowo. Zależny jest od kilku dość istotnych czynników: płeć, rasa ( Latynosi, Azjaci, Czarnoskórzy czy Biali mają różną budowę ciała ), wiek, wzrost.

Wielkość pomiarowa jaką przyjęło się w sarkopenii to masa mięśni szkieletowych podana w kilogramach (kg) do kwadratu wzrostu badanego człowieka (m). Przyjmuje się, że Sarcopenic Index (SMI) dla kobiety białej wynosi powyżej 5,5kg/m2 a dla białego mężczyzny powyżej 7,25kg/m2

Wielkości poniżej tych wyników uznaje się jako niebezpieczne i wymagają poważnego podejścia do problemu. Ostatnio pojawiły się prace naukowe mówiące o wpływie sarkopenii na jakość mięśnia sercowego i następstw z tym związanych. Nie można tego bagatelizować.

I na koniec

Badanie SMI (sarcopenic index) metodą bioimpedancji elektrycznej (BIA) czyli całkowicie bezpieczną i najdokładniejszą możesz wykonać poprzez kontakt ze mną. Dysponuję sprzętem pozwalającym określić wiele innych interesujących Cię parametrów. Więcej na temat badań dowiesz się z zakładki DIETY.